تبلیغات
♥...دنیای فرشته ها...♥

♥...دنیای فرشته ها...♥

این خود واقعیه منه كه مینویسه...

بیاین برگردیم به عقب

کاش مثل تو فیلما یهو همه چی برگرده به عقب ببینیم اینترنت هنوز دایل آپه، بازار وب و وبلاگ نویسی، کامنت گذاشتنا و اینکه یادت نره برای فلانی ام بنویسی آپم بیا داغه،قرارها رو توی 360 می ذاریم و عکس پروفایل یاهو مسنجرمون واسه شناخته نشدن گُله...

پ.ن: و خیلی چیزای دیگه که دلم خیلی براشون تنگ شده...

همچنان از سکوت این روز ها بیزارم، بیزااار



[ چهارشنبه 15 آذر 1396 ] [ 12:14 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



سکوت

سکوت

 سکوت

 سکوت...

بیزارم از این همه سکوت...

 



[ چهارشنبه 8 آذر 1396 ] [ 09:08 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



من واقعی

داشتم برای ساختمان آقای شهرتی پنجره انتخاب می کردم که یاد دو سال و چند ماه پیش افتادم، وقتی یک روز در آینده ام را به تصویر کشیده بودم. یک روز در 25 سالگیم. شبیه ترین قسمت ماجرا همان تند راه رفتن های همیشگی ام است و حتی میتوان گفت سرعتم بیشتر هم شده است-تند راه رفتن بدون هدف صرفا برای اینکه فقط باید بروم و به جایی برسم- و یا کمی شبیه تر اگر نگاه کنیم کار در یک شرکت مشاور معماریست آن هم نه جایی در نزدیکی حسینیه ارشاد ، نه با اطمینان به اینکه آیا ماندگار باشم یا نه. نه مربی والیبال شدم و نه اصلا ادامه اش دادم اما دستیار استاد 3D مکس ام شده ام-شاید چیزی که اصلا در تصوراتم نبود-. هیچ وقت شبیه تصورات خودم نبوده ام و میدانم نخواهم بود. همیشه به سرعت هدف هایم و با جرأت بگویم استعدادهایم در حال تغییر بوده اند و این اصلا برایم خوشایند نیست، نبوده و نخواهد بود شاید خواهد شد- اما عادت کرده ام به تغییر به کار در هرجایی و بیشترین تطبیق با محیطی که در آن وارد شده ام و این کاملا خوشایند است. دیگر بلند مدت فکر نمی کنم چون می دانم بلند مدت نخواهم جایی ماند -خوب یا بد این خاصیت من است چیزی در وجودم که عوض کردنش به مراتب سخت تر از زندگی در این شرایط است- اما برای همان مدت کوتاه حداکثر تلاشم را می کنم و همیشه بهترین نتیجه را گرفته ام. این روزها زیاد فکر می کنم برای هر شرایط هزاران خیال می پرورانم بدون اینکه مطمئن باشم آن اتفاق در آینده ام می افتد اما همین تصورات خوشحالم می کند و می دانم یک روز در آینده، بابت تمام کارهایی که تا به آن روز یادگرفته ام و تجربه های متفاوتی که کسب کرده از خودم تشکر خواهم کرد.

پ.ن: باید یک قرص داشته باشم مانند فیلمlimitless ،تا تمام ذهن پراکنده ام را یکجا جمع کند و از من یک آدم درست حسابی بسازد.

یک روز در آینده من



[ شنبه 6 آبان 1396 ] [ 11:37 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



گذر زمان

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من...



[ شنبه 25 شهریور 1396 ] [ 12:19 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



تجربه

درسته که ما آدم ها از خیلی جهات باهم متفاوتیم اما خیلی وقت ها داستان زندگیامون تکراریه و خیلی کم پیش میاد که از تجربیات هم استفاده کنیم چون همش با خودمون میگیم دنیای ما متفاوته در صورتی که ممکنه همون تجربه بشه بهترین نتیجه واسه اتفاق خاص زندگیمون ...



[ چهارشنبه 8 شهریور 1396 ] [ 08:37 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



فعالیت

اینکه این روزا سرم گرمه و همزمان چند تا کار رو انجام میدم واسم دلگرم کنده اس

دارم به خودم برمیگردم..

 

پ.ن: بی تحرکی برام سمـه..ســـَـم...



[ پنجشنبه 12 مرداد 1396 ] [ 02:00 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



بی بی شاعر من

حالش خوب باشه واسه هرکلمه ای که میشنوه یه شعر بلده که بخونه

 شب وقتی میریم بیرون میپرسه حالا اینجا تهرانه؟ میگیم آره و شروع میكنه به خوندن:

" برم تهران بگردم خانه خانه

كه با دل من نساخت زمانه "

یكم مكث میكنه، یه نفس عمیق میکشه و با سوز میگه:

" گر زمانه با تو نسازد تو با زمانه بساز"

مسیرم ك طولانی بشه میگه اینجام جاست كه شما زندگی میكنین؟ بخدا خونه خودم بهشته-که حقیتا بهشته- و میخونه:

"بهشت آنجاست كه آزاری نباشد

كسی را با كسی كاری نباشد"

 

 #بی_بی

 



[ جمعه 9 تیر 1396 ] [ 04:24 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



من غیرعادی ام

خرداد پر قدرت و گرم شروع کرده

تو تاکسی دقیقا جایی نشستی که آفتاب مستقیم میتابه به بدنت

باد گرم از پنجره می خوره به صورتت

راه زیادی از ایستگاه تا کلاس رو طی میکنی

تشنت میشه

استاد با یه بطری لیموناد وارد کلاس میشه،درش رو باز میکنه ودرحالی که چشم تو چشمته بطری رو سر میکشه

با خودت میگی یادش نیست

صبح روز بعد هوا کمی خنک تره

برای تفریح و گذروندن وقت سری میزنی به کارگاه

بچه ها دور میز دارن صبحانه میخورن

وقت نهار میری بالا که دیدنت باعث عذاب وجدانشون نشه

امروز دومه ماه مبارکه رمضانه...



[ دوشنبه 8 خرداد 1396 ] [ 01:48 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



حس لعنتی

حس شیشم چیزه عجیبیه

میفهمی قبل اینكه اتفاق بیفته

اتفاق میفته بدون اینكه كاری از دستت بربیاد

و بعد اون دیگه هیچ كدوم از حواس پنجگانت هم كار نمیكنه...

فقط میتونی چشماتو ببندی، نفس عمیقی بكشی و دعا كنی وقتی چشمهات رو باز كردی همه چی فقط یه خواب باشه..

و تمام...



[ شنبه 9 اردیبهشت 1396 ] [ 01:07 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



طلسم

- به طلسم اعتقاد داری؟

+ آره

- طلسم شدم :)



[ دوشنبه 28 فروردین 1396 ] [ 04:41 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



حذف!

کاش میشـد بعضی آدمهـای زندگیمون رو به راحــتی از همه جـا خط بزنیم

بدون توجـه به اینکه کجای قلبمـون قرار دارن

 

پ.ن: بدون عذاب وجدان..



[ شنبه 21 اسفند 1395 ] [ 07:46 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



معجزه

این روزها عجیب منتظر معجزه ام

انگار که فقط معجزه می تونه حال بد این روزهای زمستونی رو خوب کنه...

 

دل نوشت: مثلا منتظرم معجزه شه و صداهایی از زیر آوار بیاد که میگه ما زنده ایم...

پ.ن: گاهی وقتا چقدر بی رحمانه بی رحم میشیم..



[ جمعه 1 بهمن 1395 ] [ 05:21 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



هم نام

هروقت از کسی بدت اومد بگرد و نقطه اشتراکتو باهاش پیدا کن

قطعا همون دلیل تنفرته...


پ.ن: قطب های هم نام یک آهنربا یکدیگر را دفع می کنند...


[ جمعه 10 دی 1395 ] [ 12:25 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



حقیقت مجازی

واقعی بودیم كسی نمیدیدمان.. مجازی شدیم و همه در پی اكتشافمان درآمدند.. حقیقی ها را راه ندادیم به دنیایمان.. راه یافتند.. از خودمان درامدیم و شدیم آنچه در حقیقت میدیدندمان.. دروغی شدیم با صفحاتی كه صورتهایمان را مخفی میكرد.. نشناختنمان.. خودمان شدیم و هرروز تحسین تر.. شناختنمان... بزرگمان داشتند.. اما مجازی بیش نبودیم كه فریفته شده بودیم.. سالها بعد آینه دستمان دادند.. بزرگتر شده بودیم،جوان تر،زیبا تر..دورمان شلوغ تر شده بود..  پنداشتیم كه حقیقت است.. در باورهایمان ریشه دوانده بود.. بیرون آمدیم.. خواستیم واقعی باشیم.. حقیقی زندگی كنیم.. حقیقت را نیافتیم.. خودمان نشدیم.. نخواستیم كه خودمان بمانیم.. تنها شدیم.. آینه را ازمان گرفتند.. طلب آب كردیم.. چشم در آب افكندیم.. چهره در آب افتاد.. باورمان نشد.. این ما نبودیم.. صورت هایمان كوچكتر،خسته تر،تكیده تر.. نوشیدیم.. سیراب نشدیم.. توانمان رفت.. از حركت ایستادیم.. دستمان از دنیای ساختگیمان كوتاه شد.. مردیم.. برمزارمان كسی نیامد.. مراسممان را مجازی گرفتند.. به برزخ رفتیم.. بهشت را دیدیم.. جهنم را هم.. دست كوتاهمان را بردیم.. شاخه ای از بهشت چیدیم در جهنم افتادیم.. با فریاد از خواب پریدیم و دیدیم قدح آبی كنارمان ریخته شده و آینه سوخته.. به خودمان آمدیم.. خودمان شدیم.. تنها ماندیم اما از حقیقت دور نه..



[ سه شنبه 4 آبان 1395 ] [ 07:29 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



.

دعا



[ پنجشنبه 25 شهریور 1395 ] [ 07:38 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ دعاگو() ]



جدی نگیرید

دلم واسه تمام آدمای زندگیم تنگ شده

حتی اونایی که کمترین تاثیر یا حضور رو داشتن..

دلم نازک شده

این روزا کارم شده دعا کردن

نه برای خودم که برای تک تک آدمای اطرافم

نمی فهمم چرا وقتی بلا میاد پشت هم میاد

غمای خودم دردای خودم یادم نمیاد

اصن مگه چیزی هست؟

این روزا با خودم هی تکرار میکنم که مبادا یادم بره

خیلی چیزا

حافظم ضعیف شده

مخم تمرکز نداره

ضعیفم

خودم

مغزم

روحم

پراکندس

همه کارایی که باید بکنم

یادم نمیاد

ادامه ی این حرفا

اصلن من کیم؟؟؟!!!



[ جمعه 19 شهریور 1395 ] [ 12:46 ق.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



بار

میگفت باید حرف بزنه میگفت اگه حرف نزنه میریزه تو دلش، مریض میشه ..میگفت یه بار كه خیلی ریخته بوده توی دلش رفته دكتر، دكتر گفته دلت بار داره، میدونی بار داره ینی چی؟؟میگفت خودم میدونستم از چیه خواستم برم دكتر از زبون اون بشنوم

میگفت شوهرمم دیگه میدونه من نباید حرف تو دلم بمونه، وقتی دلم بار داره خودش میگه بیا حرف بزن

میگفت میترسم یه بار كه بار دلم زیاد بشه غمباد بگیرم، اصن غمباد گرفتن از باره زیاد میاد، گیر میكنه تو گلوت و هی روی هم جمع میشه تا بغض میشه اما بغضت اشك نمیشه، سفت میشه، جمع میشه تا همون بغض خفت میكنه. اون وقت میگن طرف از غمباد مرد، نه جانم اون از باره زیاد دلش مرد

میگفت یه مرغ عشق داشتم از غمباد مرد میگفت وقتی دیدم بغضِ تو گلوش سفت شده خیلی نوازشش كردم اما فایده نداشت غمباد گرفته بود میگفت روزا مینشت كنج قفس یجوری ك انكار داره فكر میكنه، میگفت براش همزبون گرفتم تا براش بخونه اما اون همش تو فكر بود، دره قفسشو باز كردم تا بره اما همون گوشه نشست اینقد نشست، فكر كرد، فكر كرد، بار رو بار جمع شد تا آخرش مرد

میگفت اما من نمیذارم، دلم كه بگیره فقط حرف میزنم حالا با این گلای تو باغمون یا با همون مرغ عشقه..راستی گفتم تو باغچمون خاكش كردم؟جمعه ب جمعه میرم سره خاكش حرف میزنم

میگفت یه وقتایی مینویسم،نوشتن كه نه خط خطی میكنم خب من بچه روستام اون وقتا كه مثل الان همه سواد نداشتن فقط پسرا اونم تا پنجم، بگذریم یه وقتاییم با خودم حرف میزنم..

آخیش سبك شدم بهتره پاشم برم تا كسی نگفته این زنه آخر عمری خل شده اومده كنار باغچه نشسته با خودش حرف میزنه و كاغذاشو خط خطی میكنه...



[ جمعه 5 شهریور 1395 ] [ 02:51 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



سابقه داری؟

- سابقه داری؟

- سابقه بیمه ای نه...

- شرمند

- کارآموزی چی؟

- کارآموزی رایگانه یه سری آموزش در کنارش هست که 800 هزار تومن مجموعشه...

- خب من آموزش نمیخوام

- شرمنده کارآموزی و آموزش با همه

- بوق بوق بوق بوق ....

 

پ.ن: از کجا میشه شروع کرد؟

وقتی برای کار آموز شدنت هم باید پول بدی...



[ دوشنبه 25 مرداد 1395 ] [ 01:40 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



بی سرانجام

در من کوچه ایست
که باتو در آن نگشته ام...
سفری ست
که باتو
هنوز نرفته ام...
روزها و شب هایی ست
که با تو به سر نکرده ام ...
و عاشقانه هاییست 
که باتو
هنوز
نگفته ام . . .


#ناشناس



[ شنبه 22 خرداد 1395 ] [ 01:29 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



اشتباه دوست داشتنی

حتی اگر "تو" بزرگترین اشتباه زندگیم باشی

من این اشتباه را هزار بار دوست دارم...



[ دوشنبه 10 خرداد 1395 ] [ 01:48 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



آینه ای به نام تو

دیده ای بعضی ها برایت از صد غریبه آشناترند

و بعضی از صد غریبه دور تر به تو

تو اما فرق میكنی با همه

نه دوری و نه نزدیك

تو خود منی

خودِ خودِ خودم..



[ یکشنبه 5 اردیبهشت 1395 ] [ 07:21 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



گمگشته

صبح كه از خواب بیدار شدم كنارم نبود..همیشه من زودتر از اون بیدار میشدم..با خودم فكر كردم كه شاید رفته نون بگیره..احمقانه ترین فكر..زیر گازم خاموش بود.. ترسیدم.. سابقه نداشت بدون من، بی خبر اونم صبح زود از خونه بزنه بیرون...كاش میتونستم از مامان بپرسم صبح كسیو ندیده كه از خونه خارج میشده؟؟هیچ كس از وجودش توی خونه خبر نداشت..مضطرب بودم اینقدی كه تا بابا چهرم رو دید فهمید و مامان پرسید چیزی شده؟؟چیزی گم كردی؟؟؟بی اختیار زدم زیره گریه و گفتم آره..كودك درونمو...



[ یکشنبه 29 فروردین 1395 ] [ 01:36 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



مهمان

روز دوم

از خواب که بیدار شدم ازین همه ساعتی که خوابیده بودم متعجب شدم. تو این چند ماه اخیر سابقه نداشته دیر تر از ساعت 10 بیدار شم اما الان ساعت 11:35 بود و من توی جام می غلتیدم...

از ساکتی خونه تعجب کردم و مادرم رو صدا زدم. جوابی دریافت نکردم. این یعنی کسی خونه نبود...!

کیکی از روی کابینت برداشتم و برگشتم به اتاقم. سرو تهم رو میزدی اونجا بودم. واسم مثل یه پناهگاهه هرچند وقتهاییم که اونجام حس نمیکنم که حریم خصوصی خاصی دارم. بی حوصله به برنامه درسیم نگاه کردمو اینکه امروز باید چی می خوندم. کتابی بی ربط به برنامه برداشتم..معماری معاصر از شرق تا غرب - کامل نیا قسمت آسیای میانه و ایران..پر از اسم و تصویر.. سعی کردم خوب بفهمم اما حوصله ی هیچ کدوم از مبحثاش رو نداشتم. کتاب های دیگه رو آوردم و اونا هم خیلی زود دلم رو زدن....تا اینکه مهون ها برگشتن....

نهاروکه خوردیم دوباره برگشتم توی اتاق و کتاب مسخره از نظر استاد دهقانی - سبک شناسی در معماری ایران - پیر نیا- رو برداشتم و سعی کردم که این رو هم بفهمم اما خیلی بیشتر از اینکه به درس هایی که دارم میخونم توجه کنم، فکرم مشغول این بود که چرا من هیچ کاری رو تا حالا توی زندگیم درست انجام ندادم..مثلا وقتی ایده ی الهام رو دیدم که میخواد کلکسیونی از عکس هایی با مجسمه های سراسر دنیا داشته باشه و کاملا هم جدی پیگیرش بود، یا مثلا وقتی توی کتاب سبک شناسی از کاشیکاری سردر مسجد امام خوندم یادم اومد که چقد دلم می خواست از این کاشی های کوچولو درست کنم..یه کارگاه کوچیک با کلی آرزوهای بزرگ...اما همیشه و هرروز گفتم بذار درسم تموم شه و این بین نه درسم رو درست و حسابی خوندم و نه کاری رو که دوست داشتم انجام دادم...

توی همین حال و هوا بودم که چند تقه به در زده شد و مهری خانم وارد شد...

- داری درس میخونی؟مزاحم نباشم؟!

- بله...نه خواهش میکنم

- منم عاشق کتاب خوندنم انگار که در دلش باز شده باشه شروع کرد به ادامه دادن- همش تا 4 ابتدایی بیشتر نخوندم.. خیلی دوس دارم درس خوندن رو الان هم تا جایی که بتونم میخونم. چن تا کتاب خودم دارم که همشونو چن بار چن بار خوندم، هر چن وق یه بارم میگم محدثه برام از شهر کتاب بیاره بخونم؛ فرقیم نداره چی باشه، میخواد عاشقانه باشه، زندگی مردم باشه دوس دارم همشو. تلخ و شیرین دوست دارم، زن داداش می گه تلخیا رو دوس ندارم اما واسه من فرق نداره رو من اثر نمی ذاره...!!

- اونجا رو ببین..کتابخونمه..هر کتابی رو دوس داری بگو برات بیارم...!

با حالت خوشحالی که از چشمای خاصش می شد دید گفت: واقعا؟! هرکدومو خودت دوس داری انتخاب کن...اگه دوس نداری بدی هم من ناراحت نمیشما...!!!اصلا اونجوری نیست اخلاقم..نمیخوام به زحمت بیفتی!همش کار یه شب خوندنمه..!!عید هروقت بیای روستا سالم و مرتب بهت برمی گردونم !!!

و من تاسف خوردم برای خودم که با داشتن این همه کتاب =، یه عالمه کتاب نخونده دارم و مقدار زیادی خاک روی قفسه کتابخونم..

چند تا کتاب روون و ساده از جلال  آل احمد و بزرگ علوی انتخاب کردم و دادم دستش چقدر دلم میخواست کتاب چشمهایش هم بهش میدادم که متاسفانه دست یکی از دوستام بود؛ حس میکردم خیلی می تونه با اون کتاب همزاد پنداری کنه تو همین فکر بودم که یادم اومد شازده کوچولو هم می تونه انتخاب مناسبی باشه...همه اش به این فکر میکردم کتابی که دارم براش انتخاب می کنم سنگین نباشه چه از لحاظ وزنی و چه فهمی در عین حال دوست داشتنی باشه و خوشش بیاد...

- کتاب عاشقانه هم بود دوست دارم..دو تا جوون که همو دوست دارن...یه وقت نگی چه پرروئه ها - این رو با لحن یه دختر 18 ساله گفت وشروع کرد به خندیدن-

من هم خندم گرفت و گفتم: نه بابا ... این چه حرفیه..!!

کتاب ها رو دستش دادم. ذوق خاصی داشت.. شروع کرد به ورق زدن و خوندن قسمت هایی از کتاب ها.. از خوشحالی و ذوق اون من بیشتر خوشحال میشدم..بهش قول دادم که عید هم یه سری کتاب دیگه براش ببرم و اون نگران این بود که با 4 تا کتاب وزن بار من زیاد شه و اذیت شم...شاید هم براش کتاب خریدم..باید کتاب چشم هایش رو از ثمین می گرفتمو می دادم مهری...بعد به این فکر کردم که مهری داره کتاب چشم هایش رو می خونه و خودش رو جای زن توی تابلوی نقاشی تصور می کنه..به حسرت هایی که ممکنه توی زندگیش داشته باشه فکر می کردم و به غم هایی که توی دلش پشت لبخند و سادگیش پنهون کرده..به این که چقد وضع فرق می کرد اگه ....

 

بعضی وقت ها آدم ها خیلی ازون چیزی که میبینمشون متفاوت ترن...

 



[ پنجشنبه 20 اسفند 1394 ] [ 03:43 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ مهمان() ]



مهمان

روز اول

صبح رو خیلی خوب شروع کرده بودم. دیدار دوستانه ای بعد یک سال...

توی راه، توی کافه و حتی توی خیابون و پیاده روی کنار خیابون خیلی صحبت کردیم. درختا و دیوار های کافه گوش شده بودن به حرف های بی سر و ته ما که از این شاخه به شاخه ی دیگه میپرید. یک سال زمان کمی نبود.

دوستی می گفت علاقه ای به خیاطی نداشته و حالا داره دوره ی خیاطی می بینه!! یا یکی دیگه از دوره های عکاسی مجتمع فنی صحبت می کرد که به زودی میخواست ثبت نام کنه. خیلی ها با جدیت درس می خوندن و توی هیچ گروه و قراری حاضر نمی شدند و تنها حضورشون توی گروه ها لفت دادن ازون ها بود، چند نفری مثل من پشت کنکور جان می سپاردند...

توی اتوبوس مسیر برگشت، همون جوری که سرم رو تکیه داده بودم به شیشه اتوبوس به گذشته و آینده فکر می کردم که چشمم خورد به آموزش و پرورش منطقه 3 تهران، چند ماهی رو غیر پیوسته اونجا کار کرد بودم اما یادم نیومد که چرا ادامه نداده بودم...یادم نیومد چرا پیوسته نرفتم.. یادم نیومد چرا آزمون ICDLام رو ندادم... یادم نیومد...اما یادم اومد خیلی کار کرده بودم و نصفه نیمه گذاشته بودم و باز یادم نیومد چرا هیچ کاری رو کامل تموم نکرده بودم...

یادم اومد چقدر عکاسی رو دوست داشتم - دارم-، چقدر نقاشی های جور واجور می کشیدم و چقدر دلم خواست که برای زندگیم برنامه داشته باشم...تازه یادم اومد که چقدر چقدر دارم توی زندگیم...

تاکسی گیرم نمیومد و کنار خیابون زیر لب غر میزدم. حس می کردم آسفالت زیر پام هم داره بهم دهن کجی می کنه، هوا هرلحظه ممکنه خفم کنه و ماشین ها هم دوست دارن زیر چرخ های کثیف و روغنیشون لهم کنن. برای فرار از مرگی که صنعت انسانی برام پدید آورده بودش راهم رو دور کردم و از راه دیگه برگشتم اما همچنان فکر می کردم. انرژی زیادی یکباره تمام وجودمو فراگرفت. با خودم فکر کردم که نشه خدایی نکرده از هر چیزی که می خواستم یهو دور شم!!!

به خونه که رسیدم آروم تر بودم، اما هنوز چیزی درونم رو قلقلک می داد. مهمون داشتیم و منتظر رسیدنشون بودیم.

چند ساعتی از اومدن مهمونا می گذشت و بین اون ها کسی که خیلی زیاد من رو تحت تاثیر قرار داد مهری خانم بود که واقعا خیلی بیشتر از اسمش مهربون بود. مهری خانم یه زن میانسال روستایی 47 ساله اس که تمام عمرش رو وقف پدرش کرد و حتی به خاطرش ازدواج هم نکرده. زندگی توی روستا رو با هیچ چیزی عوض نمی کنه و جدایی از اونجا رو مثل مرگ می دونه، همونجور که زندگی توی شهر براش زندگی توی قفسه...

بعد از شام بود که از من پرسید امروز چندم جمادی الاوله؟! و من اصلا نمی دونستم که این ماه، جمادی الاوله!!!متعجب نگاهش کردم و گفتم: نمیدونم...!!! حتی نمی دونستم که اون روز چندم ماه شمسیه!! گفت: عجب دختر شهری تحصیلکرده ای هستی که نمی دونی امروز چندم جمادی الاوله...!! و خودش خیلی زود فهمید که اون روز 21 جمادی الاوله...بعد شروع کرد به نوشتن خاطراتش و بلند خوندن. امروز ساعت 8 از فلان مسیر با داداش به سمت تهران حرکت کردیم و .... . زن داداشش گفت: عادت داره هرروز خاطراتشو بنویسه!یه دفتر بزرگ پر کرده و این دومیشه! ادامه حرف زن داشش با یه شرم و علاقه و شوق خاصی گفت: خیلی نوشتن و دوست دارم. واسه امام زمانم می نویسم. کسی قرار نیست بخونه. بعد که مردم می مونه براتون. اما لحظه ای نگذشته بود که خودش دفترش رو آورد جلو گفت: ببین می تونی خطمو بخونی؟!خطم خوبه؟زن داداش نمی تونه بخونه!چیزهای خیلی معمولی رو با ذوق نوشته بود انگار که بزرگ ترین اتفاقای زندگیش همین هاست...

بی اختیار یاد حرف خانمی توی اتوبوس افتادم که می گفت: دل باید جوون باشه و گرنه که همه پیر میشیم و به خانم بغل دستیش نگاهی کرد و گفت: عاشقت شدم معلومه دلداری... و من عاشق مهری شدم. عاشق علاقه اش، ذوقش و تمام مهربونی و سادگیش...



[ جمعه 14 اسفند 1394 ] [ 11:55 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ مهمان() ]



خوشبختی

اینکه حس کنی یه سری آدم به معدود دلخوشیای زندگیتون حسودی میکنن اصلا حس خوبی نیست...

 

معدود اما بزرگ...



[ شنبه 17 بهمن 1394 ] [ 12:52 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



مطلب رمز دار : کاش هیچ وقت نمیشناختمت...

این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.


[ شنبه 3 بهمن 1394 ] [ 12:30 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ نظرات() ]



26 دی 1394

من دوست دارم توی همچین هوایی نفس بکشم

 هوای پاک

 

اما ناگزیرم توی همیچین هوایی نفس بکشم...

هوای آلوده



[ دوشنبه 28 دی 1394 ] [ 02:54 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



فراموشی

دلم میخواد کسی نبینتم

جهان چشماشو ببنده و بعدش که باز کرد کسی من رو یادش نیاد!



[ جمعه 18 دی 1394 ] [ 10:57 ق.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



نبش قبر!‏

که چی مثلا...؟!



[ چهارشنبه 16 دی 1394 ] [ 01:09 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



سبک بار!

همیشه فکر می کردم گذر زمان فقط گذر ثانیه هاست تا اینکه بعد از یک مدت دوری از آدم هایی که خوب می شناختمشون فهمیدم همچین گذرِ گذر هم نیست. با تک تک ثانیه ها آدما هم از چیزی که هستند به سوی چیزی که قراره بشن گذر می کنند. این می شه که بعد از مدت ها بی خبری و دوری فردی رو می بینی که فقط برات چهره ای آشنا داره و بس - تازه اون هم اگر تو این مدت چهره اش تغییرات خاصی نداشته باشه - . تمام مدت دیدار، صحبت و یا هرچیزی که واسطه قطع شدنه این سلسله ی دوریه به این فکر می کنی اون زمانی که من تو رو می شناختم هیچ وقت اینجوری نبودی و ناگهان احساس می کنی درسته که زمان گذر کرده اما تو، توی ثانیه ها، توی گذشته جا موندی. اینکه توقع داشته باشی آدما دقیقا همونی بمونند که بودند یک انتظار بیهوده است. باید با زمان پیش رفت باید بهش این اجازه رو داد که تو رو متناسب با حال و هوای سنی که هستی متناسب با شرایطی که داری توش زندگی می کنی  عوض کنه و انتظار این تغییر رو برای دیگران هم داشته باشی.

اولین چیزی که بعد حس کردن گذر زمان به ذهنم اومد این بود که من واقعا تو این همه سال یه آدم قوی بودم. بخاطر این قدرت از خدا ممنونم و ازش میخوام این قدرت رو از من نگیره!

پ.ن: بعضی اتفاق ها میفتن تا عدالت خدا زیر سوال نره! این قانون طبیعته...



[ شنبه 12 دی 1394 ] [ 12:40 ب.ظ ] [ شـاپرک ] [ فرشته() ]



.: تعداد کل صفحات 4 :. [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]